Με την έως τώρα εικόνα του, ο Νταμιάν Λε Ταλέκ δεν έχει πείσει πως μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς για μια ομάδα που έχει υψηλούς στόχους.

Με βάση όσα έχουμε δει στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν, ο Γάλλος είναι ένα αμυντικό χαφ χωρίς τρεξίματα, χωρίς την ικανότητα να καλύψει χώρους μπροστά από την άμυνα ή να ανταποκριθεί σε καταστάσεις transition.

Και για μια ομάδα που στα 22 ή 23 από τα 26 ματς της κανονικής περιόδου του πρωταθλήματος θα κληθεί να ανέβει ψηλά ώστε να ανοίξει κλειστές άμυνες, η παρουσία ενός παίκτη στο “6”, ο οποίος δεν έχει τη δυνατότητα να ανακόψει τις 2-3 επικίνδυνες αντεπιθέσεις των ομάδων στο 90λεπτο, είναι πρόβλημα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς επιβίωσε στο -σαφώς πιο γρήγορο- γαλλικό πρωτάθλημα, κάνοντας σημαντική καριέρα. Τι είναι αυτό που έκανε καλά και έφτασε στα 30 του να είναι βασικός στο Championnat;

O ΛεΤαλέκ είναι αποτελεσματικός όταν οι γραμμές είναι κοντά και όταν παίζει είτε στη βάση του “τριγώνου” στα χαφ στο 4-3-3, είτε ως κάτι-σαν-σκούπα μπροστά από την άμυνα στο 4-1-4-1.

Το να χρησιμοποιείται σε 4-2-3-1, όπου η δυάδα είναι πιο ψηλά και μάλιστα με έναν παίκτη δίπλα του που δεν είναι στο στυλ του Σιμόες ή του Γαλανόπουλου, αλλά στο στυλ του Σιμάνσκι ή -ακόμη περισσότερο- του Σάκχοφ, είναι λάθος. Και αυτό το λάθος εκθέτει τον ίδιο και κάνει κακό στην ομάδα.

Είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν ο Μιλόγεβιτς, έχοντας συνεργαστεί μαζί του στον Ερυθρό Αστέρα, να μην αντιλήφθηκε ότι ο ΛεΤαλέκ δεν μπορεί να παίξει… στο ξέφωτο.

Η απουσία των Σιμόες-Γαλανόπουλου είναι μια καλή δικαιολογία, όμως όταν το θέμα που δημιουργείται βγάζει μάτι, αλλάζεις το σχηματισμό για να μην εκθέσεις και τον παίκτη σου, και τον εαυτό σου.

Περισσότερα στην κατηγορία:Ενωσίτικα