Εδώ και τέσσερα χρόνια, από την ημέρα που η διάρκειας 21 ετών κυριαρχία τους στην ΕΠΟ έλαβε τέλος, το σωματείο του Πειραιά βλέπει ξαφνικά τα πάντα στο ελληνικό ποδόσφαιρο βρώμικα και ύποπτα.

Από το 1996 έως το 2017 που βασίλευαν εκείνοι, με το σύντομο break της εποχής Πατέρα, κατέκτησαν το πρωτάθλημα δύο ομάδες. Και από τα 21 αυτά χρόνια, εκείνοι το πήραν τα 19. Γιατί σύμφωνα με τη δική τους νοοτροπία, δεν έχει κανείς δικαίωμα στην επιτυχία, όσο καλή ομάδα και αν διαθέτει.

Η εξυγίανση, λοιπόν, τους ενοχλεί πολύ. Τους ενοχλεί που το πήρε η ΑΕΚ το 2018, τους ενοχλεί που το πήρε ο ΠΑΟΚ το 2019. Και ας ήξεραν ότι είχαν πολύ χειρότερες ομάδες εκείνα τα δύο χρόνια. Τι σημασία έχει άλλωστε;

Ακόμα και αν εκείνοι έχουν τον Ζιλέ, τον Εμενίκε και τον Σεμπά, ακόμα και αν ο αντίπαλος έχει τον Αραούχο, τον Βράνιες και τον Λιβάγια, εκείνοι “πρέπει” να πάρουν το πρωτάθλημα. Όλα τα προηγούμενα χρόνια, άλλωστε, αυτό συνέβαινε.

Έπαιζαν στα χαφ με τον Πασσαλή και τον Νινιάδη, έπαιζαν οι αντίπαλοι με Ζήκο και Ζαγοράκη, ή με Καραγκούνη, Σόουζα και Μπασινά, κάθε Κυριακή γινόντουσαν αίσχη και έβγαιναν με θράσος στα ραδιόφωνα να πουν “βάλτε λεφτά να κερδίσετε και τους διαιτητές”.

Τα καμπανάκια κάθε Τρίτη και Τετάρτη που το MEGA έδειχνε… κωμωδία με πρωταγωνιστές τους Ολλανδούς της Χέρενφεϊν, τους Νορβηγούς της Μόλντε, τους Ισραηλινούς της Μακάμπι Χάιφα και τα λοιπά χωριά, δεν τα άκουγαν.

Την ίδια ώρα οι εγχώριοι αντίπαλοι έκαναν ευρωπαϊκές πορείες φτάνοντας στα προημιτελικά του Champions League, όπως ο Παναθηναϊκός, ή έπαιρναν αποτελέσματα και έβγαζαν ομίλους αήττητοι, όπως η ΑΕΚ, απέναντι σε μεγάλες ομάδες σαν τη Ρεάλ Μαδρίτης και τη Ρόμα.

“Τυχεροί είστε”, ακούγαμε τότε. “Την Κυριακή να σας δούμε που θα χάνετε από τον Ακράτητο”.

Εκείνοι είχαν, λέει, ψύχωση με το πρωτάθλημα. Έτσι έδιωξαν κάποτε και τον Κάτανετς, όχι γιατί ήταν κακός προπονητής, αλλά γιατί τόλμησε να το πει δημόσια. Γιατί είχαν ψύχωση; Γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

Το πρωτάθλημα ήταν αυτοσκοπός γιατί μόνο έτσι μπορούσαν να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους. Έξω αποτύγχαναν συνεχώς. Εδώ, έχοντας τον έλεγχο σε διαιτησία και αθλητική Δικαιοσύνη, είχαν τη δυνατότητα, είτε είχαν την καλύτερη ομάδα, είτε όχι, να επιβεβαιώσουν την δήθεν παντοδυναμία τους.

Από το 2017 τα πράγματα άλλαξαν. Δεν υπάρχει πια Σαρρής, δεν υπάρχει καν Γκιρτζίκης. Στα τέσσερα τελευταία χρόνια, στα χρόνια δηλαδή της εξυγίανσης, την οποία μισούν, λοιδορούν, απεχθάνονται και πολεμούν γιατί τους χαλάει τη μανέστρα, έχουν πάρει τρεις διαφορετικές ομάδες το πρωτάθλημα.

Έτσι συμβαίνει στα κανονικά πρωταθλήματα. Δεν απαγορεύεται να το χάσει η Γιουβέντους στην Ιταλία, ούτε η Μάντσεστερ Σίτι το παίρνει κάθε χρόνο στην Αγγλία επειδή έχει το μεγαλύτερο μπάτζετ. Στη Γαλλία το έχασε ακόμα και η Παρί Σεν Ζερμέν πέρσι, που είχε ρόστερ με διπλάσια αξία απ’ όσο όλες οι άλλες ομάδες της χώρας αθροιστικά.

Και φυσικά στην Ελλάδα το πήραν δίκαια και εκείνοι την τελευταία διετία, γιατί όντως είχαν την καλύτερη ομάδα. Αυτό το “δίκαια”, βέβαια, δεν τους απασχολεί καθόλου. Γιατί έχουν μάθει να παίρνουν τα πρωταθλήματα είτε τα άξιζαν, είτε όχι.

Δεν πειράζει. Θα συνηθίσουν.

Περισσότερα στην κατηγορία:Παρασκήνιο